DELTA SPECIAL |
de "delta rondo" , delta per computer , ruit-delta , de trapeza , de flapper , delta's uit een stuk , twinkeel , space medusa , delta spanners , de invloed van het zwaartepunt , rechthoekige delta |
de "delta rondo"
Bij het ontwerpen van de door mij genoemde
"DELTA-RONDO" ben ik uitgegaan van de
gewone delta. Deze delta heb ik eerst op
schaal 1 : 20 op papier gezet waarna ik
met een passer verder ben gaan zoeken om
eindelijk tot deze vormgeving te komen.
Deze delta heb ik toen ingevuld met de ron-
de vormen en in oranje en blauw in kleur
gezet.
Mijn eerste model van plastic in het klein
deed het wel aardig. Dit gaf mij moed om
door te gaan. Nu kon ik hem op ware grootte
op papier zetten evenals de figuren die ik
op de vlieger wilde hebben. Daaruit werden
de mallen gemaakt voor de kontrasterende
kleurmotieven. De vlieger kon nu uit
spinnaker nylon geknipt worden. eerst de
basiskleur oranje, hierna werden de volgens de
mallen geknipte blauwe figuren op deze
basis gelegd waarna ze er op konden worden
gestikt. Vervolgens heb ik de stof onder
de gestikte figuren weggeknipt.
De vleugels en de kiel werden aan elkaar
gestikt daarbij ruimte latend voor de
staander, vervolgens werden de tunnels voor
de buizen aan de vleugels gestikt en aan
het uiteinde afgewerkt ntet klitteband als
afsluiting van de tunnels. Deze uiteinden
kunnen tevens voor de bevestiging van de
staarten dienen.
Voor de buizen heb ik hoogwaardig aluminium
gebruikt. Voor de vleugels 9 mm Ø, een
recht stuk van l08 cm lengte en een gebogen
stuk van 87 cm met een straal van 9O cm. De
koppeling van deze beide delen met de
schuine zijden werkt erg goed, op deze
manier wordt het één geheel en buigt het
gebogen deel niet naar achteren. Voor de
staander heb ik een douche gordijnbuis Ø
18 mm gebruikt die op een lengte van + 225
cm uitgeschoven kan worden. De ingeschoven
lengte is dan + 130 cm zodat het vervoeren
veel eenvoudiger is. De staander bestaat
uit aluminium buis Ø 18 mm en.kan ook in
twee delen worden vervoerd. Aan het einde
van de buis heb ik aluminium zadels met
popnagels bevestigd. Voor de konstruktie
van de deelbare buizen gebruikte ik deze
popnagels ook. De tekening verduidelijkt
een en ander. De koppeling van de buis aan
de vleugels doe ik met z.g. harp-sluitingen
zoals ze bij de watersport worden gebruikt
Aan de vleugels zitten op de daarvoor be-
stemde plaats lussen.
Mijn eerste ervaring met Inijn vlieger was
op het dak van mijn flat. Bij ongeveer
windkracht 4 bleef hij mooi strak in de
lucht staan. Bij het uitproberen in de
duinen bleek windkracht 2 te weinig te
zijn om hem de lucht in te krijgen. De
beste resultaten werden bereikt bij
windkracht 3 tot 5. Bij windkracht 6
wordt de trekkracht wel erg groot. Het
is een mooi gezicht na zoveel maanden werk
om je vlieger in de lucht te zien staan,
het is de bekroning en een stuk van jezelf.
Hopelijk zijn er onder de lezers
vliegeraars waarvoor dit artikel een stimulans
kan zijn om door te gaan met het ontwerpen
en bouwen van vliegers.
Klik hier voor een grotere bouwtekening.
